Storm

The storm has passed.
I thought
the sun will shine.

It did not.
The clouds are here.
It rained.
A storm.
I cried.

Defriend

May natanggap akong message from you. Sabi mo tanggalin na kita sa friend's list ko at idedelete mo na din ako. Hindi ko alam kung bakit. Pero may kurot nang mabasa ko iyon. That came unexpectedly. Hindi ko alam kung ano na ang kasunod. Sasabihin mo rin ba na hindi na rin tayo maguusap? I think I have to brace myself for when that moment comes. Nanghihinayang ako sa friendship natin, higit sa lahat kung magkakaganoon nga. Sabi mo hindi sa'yo galing yun. Sa kaniya. But still, may kurot akong naramdaman.

I was about to blog sana yung nakita kong status message niya nung gabing nagtext ka sa akin. I remember saying those lines before. And somehow, I felt her. Pero tama na nga siguro. What's meant to be, will be.

Lost and Now Found

I found you. Finally, I found you. But seems to me, you are now a little different. Maybe a little happier. I don't who is that with you but I will not ask. Over the period that you made a disappearing act on me, I thought I might be going overboard. I don't want to lose control of things. And I think at this time, things might be starting to go out of hand. So I will TRY to avoid you. And I will try HARD. Habang maaga pa kailangan ko nang tumalikod. Kailangan ko nang tumakbo papalayo. I will always thank you for everything that you have done for me. For everything that you have given me. The laughs, the comfort, the time. And, at that time, even the world. Thank you for all of that. I will never forget that. And so, I will still let you know that whatever happens, I am still here. If ever you will need me, I am only here. Waiting to be needed, waiting to be missed.

Ending it?

How do you say goodbye to someone who is a friend to you? How to end something that you have been relying to for a while now? How to let go of the hand that held yours to guide you from the dark? He who led you out of the dark tunnel into the bright sidewalk. He who lent you his shoulder to lean on. He who made you smile when you were about to cry. He who made each passing day easier to bear.


Sometimes I hope for longer times back when things are how they used to be.
Sometimes I long for conversations that meant to lighten a burden.
But you know what?
What I'm really searching for is the friendship that has transpired but now I cannot seem to find.

I'm looking for my "best".

Don't Give Up On Us

Iyan ang pinapalabas sa TV kanina sa clinic nung sinamahan ko lola ko sa doctor kanina. Habang nanonood ako, naisip ko buti pa sa pelikula at palabas sa TV madalas sa hindi, alam mo na kung sino ang magkakatuluyan sa huli. Kapag ang mga tauhan ay magka-loveteam, kahit na sa umpisa ay meron na silang ibang kapartner, hindi maaaring sila ang magkatuluyan sa huli. Ang magka-loveteam pa rin ang magkakatuluyan.

Naisip ko, sana sa totoong buhay ganun din. Alam na kagad natin kung sino ang pangmatagalan at sino ang dadaan lang sa buhay natin. Sana puwedeng kapag may nakilala tayo at nakarelasyon, alam na natin kung siya ba ay dumating sa buhay natin para tayo ay turuan lang ng leksyon o panghabambuhay na siyang makakasama natin. Para kung sakali man na dumating ang panahon na magkakahiwalay kayo alam mo na kung dapat mo ba siyang iyakan ng husto o hahayaan mo na lang dahil alam mo nang hindi siya ang nakatakda para sa'yo.

Rubbing Salt to My Wound

Pag gising ko kaninang umaga, wala na ang dating sigla ko sa pagpasok. Ayaw ko nga pumasok eh. Naalala ko kasi, pangumaga ka sana ngayon, kung nandiyan ka pa. Ibang-iba ang pakiramdam. Dati, ganado ako pumasok, nakaayos... Kanina, parang wala na akong pakialam. Wala na rin pampagana, wala nang inspirasyon.

Eksaktong dalawang linggo na ang nakakalipas, masaya pa ako na ikaw ang sumalubong sa akin bago ako pumasok sa opisina. Ngayon, ni hindi na ako lumilingon dahil alam kong hindi kita makikita. May babayaran sana ako pero hindi na katulad ng dati na gustong-gusto kong bumaba para makita ka, bukas ko na lang babayaran. At para bang biro ng pagkakataon, umulan kanina bago maguwian. Bakit pa? Wala ka na. Kung nangyari sana ito 2 weeks ago, baka nakasama pa kita ulit. At parang para lalong isampal sa akin ang sitwasyon na ito, may nag-doorbell yung kapalit mo kanina, may pinapirmahan. Shet! Naisip ko lang, iyon ang iniimagine kong mangyari noon pa. 2 linggo lang ang diperensiya. Kung nauna lang sana ng dalawang linggo ang memo na iyon o kaya nahuli lang ng dalawang linggo ang inuman niyo, eh di sana nagkatugma pa ang mga pangyayari.

Nung pauwi na ako, habang naghihintay ako ng elevator, iba na ang pananaw ko. Iniimagine ko pa rin kanina na ikaw ang makikita ko pagbukas ng elevator. Para pang totoo. Pero alam kong hindi na. Hay... Iba talaga 'pag wala ka. Wala ng inspirasyon, hindi na masaya, nothing more to look forward to.