Friends

Nakasabay kita sa elevator nung Lunes, hindi kita nabati kahit na binati mo ako. Pumunta ako sa dulo, sa likod mo, at sumandal. Sa malinaw na pader ng elevator, nangiti ka habang nakatingin sa akin. Tinanong kita kung bakit.

BT: Pagod na?
ako: madami akong problema
BT: pers
ako: (confused) anung pers?
BT: pers(1st) problem
ako: uuwi na si papa bukas
BT: uuwi diyan?
ako: uuwi, diyan sa amin.
BT: eh hindi ba maganda yun?
ako: hinde

Nakarating na sa ground floor ang elevator. Palabas na ako nagbabye ako sa'yo at nagthank you.

BT: mamaya, mag-open ako.
ako: cge.

Pero hindi ka nagonline. Pasaway ka. Tapos kahapon, nakasabay ulit kita. But I'm in a much better mood. Tinanong kita kung nasan ka last night. Sabi mo nakatulog ka sabay tawa. Palabas na din ako ng elevator nang nagsabi kang mamaya na lang siguro. Sabi ko ok.

Kagabi, habang naghihintay kami sa pagdating ni Papa, nagtext ka. Sabi mo hindi ka makasingit sa kapatid mo at inaantok ka na kaya matutulog ka na. Pero tinanong mo rin kung nakarating na si Papa. Touched ako noon, dahil naalala mo ang sinabi ko sa'yo. Sabi ko hindi pa nakakarating si Papa at hindi rin nga namin maintindihan kung bakit wala pa siya. Pero sabi ko rin na sige, pahinga ka na. Tapos sumagot ka, sabi mo baka may inasikaso lang tapos nag goodnight ka ulit. Sumagot ako, kahit na nagaalangan ako. Sabi ko andito na siya, kararating lang. Cge, nytnyt. Akala ko hindi ka na sasagot. Pero sumagot ka pa.

BT: san ba xa galing mam? panu yan di mo na ako kelangang ampunin mam.
ako: lam mo, kung pwede lang kita ampunin, inampun na kita. Makatulong man lang ako sa'yo kahit konti. Pasalamat ko sa'yo 4 being a frend 2 me s mga panahon na kelangan ko ng makikinig sa akin. noel, maraming salamat ha..
BT: ano ba yang sinasabi mo. ayaw mo na ba akong maging frend. daya mo.
ako: hahaha hinde noh. isa sa pinakaimportanteng natutunan ko sa buhay,kung meron k gs2 sabihin sa tao, sbhn mo n kgad. kc bka maubusan k n ng pgkktaon. malay mo d nko magsng 2m..

Sa totoo lang, I'm secretly praying na sana sa pagsagot mo sabihin mong gusto mo ako.

BT: adik ka din nuh. pazaway, wag ka ngang ganyan jan. pinagsasbe m jan.
ako: un ang 22o. d natn hawak ang mga pangyayari. 3x ko na npagdaanan yan. ayokong pagsisihan ang mga bagay na hindi ko gnawa nung my pgkkataon pko. lalim noh? hehe

Again, I'm secretly hoping na sabihin mo na ang gusto kong mabasa.

BT: jejeje, kea nga pero wag m nang bnggtin un. kinikilabtan tloy aq jeje.
ako: hahaha. wag k magalala, d kita dadalawin. hahaha. noel, frnd dn naman pla tingin m skn, pag wla tyo s (offce bldg) wag m nko twaging mam. d ako kumportble eh.
BT: weh, un ang gsto qng itawag sayo eh.maam. dalaw ka jan.
ako: bkt kelangan mam? di mo naman ako tcher. d ako boss.. meron bang frnds n mam ang twag?
BT: kc un ang feeling q eh. boss kita. na kaibigan pa.
ako: d mko boss. anu k b. parepareho lng tyong empleyado. kng frnd mko, wala dpat level. pag d n oras ng trabaho, d nko tga (office bldg) noh.

hindi ka na nagreply.

ako: anu n? bsta wag m nko tawagn mam ha. d k naman c robin padilla. hehehe.and agen,maraming salamat ha. pro d ko tnatapos ang frendshp natn ok.hehe.ingat parati ha.tnx.

Nung malaman kong frend din pala ang turing mo sa akin, nagkaroon ako ng unexplainable peace. Maraming katanungan pa rin, pero may sense of fulfillment. Although, oo, aminado ako na hindi lang sana friendship mo ang ibigay mo sa akin. Pero sabi nga di ba, "you cannot force somebody to love you, you just have to wait for that someone to realize your worth." At kung kaibigan lang ang halaga ko sa'yo, wala akong magagawa. At least, kahit konti, kahit kaibigan lang, napahalagahan mo ako. Salamat. Ng marami.

Palabas?

Marami nang nangyari mula nung unang beses niya akong sinamahan sa Rec. Area. Gustuhin ko mang isa-isahin, masyado na talagang maraming nangyari. Siguro, yung ilan sa mga tumatak sa isip ko, yung sinamahan niya ako sa roofdeck. Yung text niya sa akin the night before nung roofdeck night. Yung pagyaya niya na magpapicture kami. Yung paghawak niya sa kamay ko habang hinihintay namin yung camera na mag-shoot sa amin. Nung tinanong ko siya kung intimidating ba ako. At sinabi niyang "ok nga yun eh. Para sa akin, mas gusto ko iyon." At yung pagtitig niya sa akin ng nakangiti sabay sabing "mukhang naka-recover ka na ah." Yung pagsabi niya ng "at least successful naman siya sa trabaho niya, maganda ang future niyo." Yung pagpaamoy niya sa akin ng lemongrass na pinitas niya sa roofdeck. Yung paghawak niya sa kamay ko habang pababa na kami sa last few steps ng hagdanan sa 26th. Yung sinabi niyang ampunin ko siya pag wala na si ama dahil sinabi kong magisa na lang ako noon. Yung sinabi niyang July 1 ang birthday niya at iimbitahin niya sana ako pero walang handa. Yung pagsabi niya sa akin ng ingat bago kami maghiwalay sa ground floor. At noon ko lang naalala na nung July 1 pala na iyon, at siya ang nasa elevator, yun yung araw na may sinusulat siya sa logbook at sinisilip ko habang pilit naman niyang tinatago. Tapos nung sinara na niya yung logbook niya, hindi niya naman tinigilan ang pagpitik ng isang daliri niya sa forearm ko. Yung paghingi niya ng sorry sa ground floor habang nagpupunas siya ng pawis at yung hindi ka makatingin sa akin ng diretso at parang guilty na guilty ka. Yung pag-sigaw niya ng good morning sa akin nung umagang iyon. Yung pagtext niya sa akin para lang sabihin na nag-goodnight siya pero check op na siya kaya hindi na niya na-send. Yung pagtext niya sa akin para lang sabihin na uuwi na siya at ingat ako sa pagpasok ko. Yung sinabi niya sa aking ingat ako sabi ni John Lloyd at sinabi kong sige pakisabi kay John Lloyd thank you. Tapos sabi niya "sabi ko naman ingat ka always ah." Tapos sabi ko, "sa'yo na ba galing yan?" "yup, sa akin na." "thank you." Yung nung tinanong ko siya nung isang lunes kung bakit hindi niya ako nirereplyan at sinabi niyang wala siyang load, kinabukasan, bonggang-bonggang pagtetext ang ginawa niya sa akin. Nung nagusap ulit kami sa Rec.Area nung hapong iyon habang nagpapatila ng ulan. At ginawan ko ulit siya ng pangalawang tula at binasa ko sa kaniya. Yung ngiti niya habang pinakikinggan niya ako. Yung tinanong ko siya kung ilan na anak niya at asawa niya dahil hiningi niya sa akin ang picture niya at tinanong kung pwede bang i-tag sa fb. Tinanong ko siya kung meron ba siyang account, nang sabihin niya sa akin na wala, nag-volunteer ako na ako na lang ang gagawa pero kelangan niya ibigay sa akin ang infos niya. Kaya ko siya tinanong kung may-asawa na siya at sinabi niyang wala. Pinilit ko ang issue na to kaya sinabi kong may nakita akong singsing. Sabi niya silver, siya daw ang bumili nun. Eh ayaw kong i-let go ang topic kaya ang ginawa niya pinilit niyang kunin ang ID niya, sinikap niyang tanggalin sa lalagyan para ipakita sa akin na single ang status niya. Sabay hirit ng "ikaw, gusto mo?" Nung sinabi ko naman na parang ngayon lang nagsisink-in sa akin yung kay Mike, sabi niya "akala ko ba ok ka na?" "akala ko rin" "eh wala ka nang magagawa, may asawa na siya." Na medyo mataray pa ang pagkakasabi. Sasagutin sana kita nang "eh bakit ang taray mo" pero hindi ko ginawa. Yung pagsabi ko kung anung bawal niyang kainin dahil may sipon, ubo at sinat siya. At pagkatapos niyang marinig ang lahat ng bawal, sabi niya "eh wag na lang kaya kumain." Na sinagot ko naman na "pwede naman oatmeal." At nagtawanan kami pareho. Yung pinagbuksan niya ako ng pintuan ng nakangiti papuntang hagdanan nung pababa na kami. Tinanong niya sa akin kung totoo ba na nagkasunog sa likod na bahay namin na tulad ng nasabi ko sa kaniya sa text that morning. Nung tinanong niya ako kung kaming 2 lang ni ama. At nang sabihin kong oo, sabi niya "eh di pwede akong pumunta sa inyo". At sinagot ko siya ng "goodluck na lang sa iyo kung mahanap mo." Tapos nagtanong siya kung sa sta.cruz ba. Sabi ko hindi, pinaalala ko yung naging usapan namin ni lady guard noon na tungkol sa paglrt ko sa bambang. "Pag baba ba ng Bambang, malapit na iyon sa inyo?" "oo". Tapos nung paglabas namin ng main door, sabi niya "hatid kita dun." Tapos nung may nadaanan kaming pool of water, sabi niya "mag-tsinelas ka na lang kaya" "sige, bili mo ko sa sm" at nginitian ko siya. "buong araw kang nakasapatos?" "oo, wala naman akong choice eh. alangan naman pag pinatakbo ako ni boss sabihin ko teka lang magsasapatos muna ako." Habang naglalakad na tayo sa labas, tinanong mo ako kung ilang taon na si ama. Tapos nung nakaabot na tayo sa may exit ng parking, "hanggang dito na lang ako pwede." "akala ko hanggang dun pa.. cge." Habang tinitingnan tayo nung naka-duty sa parking exit. Yung pagdating ko sa bahay, may text ka pala na sabi mo "yngat po. yung cellphone mo baka madukot." Tapos yung pagpapatulong mo sa kapatid mo na makagawa ng fb account. At pagkatapos ay sinabi mo sa akin na i-add kita. Kaya lang nung in-add na kita, sabi mo naka log out ka na. At nung sinabi kong ok, kasi in-add na kita at kailangan ko ang confirmation mo para ma-tag ko sa'yo ang picture mo eh sabi mo sige i-accept mo muna ako. And true enough, in-accept mo nga ako kagad that night. Kinabukasan, brown out na sa building. Halos alas-3 noon, nagbabasa ako ng novel sa pwesto ko, nakarinig ako ng tap sa floor. Dalawang beses na magkasunod yung unang tap, tapos isang beses yung huli. 'Pag lingon ko, nakita kita, nakangiti ka. Nginitian kita sabay tayo. Lumabas ako. Pawis na pawis ka noon, panay ang punas mo sa pawis mo gamit ang kamay mo. Tapos sabi mo nahihilo ka na kaiikot. Tapos sabi ko "sige nga, ikot ka nga." At umikot ka nga talaga. Tapos sabi ko na-tag ko na yung picture mo. Hindi mo narinig kaya biniro kita ng bingi. Tapos sabi mo habang nangingiti, kapag may sipon, nabibingi din. Tapos nagpaalaman na tayo at umalis ka na. Tapos nung Biyernes, nagpasama ako sa'yo sa 5th floor, tinext kita. Reply mo sa akin "mamaya pa after mo mag-assist sa elevator." Naghintay ako sa 5th floor pero 6:30 na wala ka pa kaya tinanong na kita kung nasaan ka na. Noon ka lang nagsabi na iikot ka pa at baka 7 ka na matapos. Nainis ako sa'yo kaya sinabi ko sa'yo na sana sinabihan mo ako. 'Pagdating ko na bahay, may 2 kang text. Nagsosorry ka. Sabi mo alam mong nagalit ako. Tapos pinaliwanag mo sa akin kung bakit hindi ka nakakababa kagad. Tapos humingi ka ng pasensiya at tinanong mo ako kung nakauwi na ba ako. Sinagot kita na oo, kakarating ko lang sa bahay. At humingi rin ako ng pasensiya na nagalit ako. At pinaliwanag ko na ayaw ko kasi ng pinaaasa ako sa wala at hindi man lang ako iniinform kung sisiputin ba ako o hindi. Pero hindi mo na ako nireplyan. Hindi na rin ako nagtext pagkatapos noon. Nitong Tuesday lang. Malakas nanaman ang ulan. Nagpatila ako sa office, dahil alam kong wala ka naman noon kaya hindi na ako bumaba ng 5th floor. Nung pasado alas-siyete na, naisip ko nang bumaba na dahil naisip ko rin na dapat nandoon ka na sa reception. Pagbaba ko, hindi ako maka-sulyap sa reception. Paglabas ko ng main door, 3 silang nakaumiporme doon sa madalas mong upuan pero hindi ko rin sila tiningnan. Conscious na ako. Tapos nung naglalakad na ako sa labas, inisip kong tumawid sa SM dahil madilim na maxado doon sa parati kong dinadaanan. Tapos nung nakatawid na ako, hindi na sana ako dadaan sa taas, sa baba na lang sana ako dadaan pero maraming nakaharang na jeep kaya naisip ko na rin umakyat. 'Pag akyat ko, naisip kong pumasok sa SM para bayaran ang bill namin pero parang may nagtutulak sa akin na wag na lang. Kaya tumuloy na lang ako. Nasa may Jollibee na ako, pababa ng hagdanan nang makita kita. Sinasalubong mo ako ng nakangiti. Yung ngiti na kumikislap ang mga mata mo. Naka zip-up ka na sleeveless. Naka-display ang defined muscles mo sa braso. Pero mukha ka pa ring bata. May dala kang payong na malaki na dilaw at tinutupi mo siya habang sinasalubong mo ako. Nang makita kita, nginitian kita. Tapos hinawakan mo ako sa kaliwang kamay sa may wrist ko. Tapos sabi ko "late ka na" "oo nga eh" "wag ka nang pumasok, lika na uwi na lang tayo." Habang hawak mo pa ang wrist ko, binitiwan mo rin ito dahil pababa na ako pero naghawakan tayo sa kamay at hinihila kita pababa pero hindi ka nagpahila. Binitiwan rin kita. All the while nakangiti tayo. Tapos sabi mo "bagong gising ka". Tapos tinanong kita kung bakit hindi mo na ako tinetext sabi mo wala kang load. Tapos sinabi ko sa'yo na hindi ako galit sa'yo ha. Tapos tumango ka lang habang nakangiti. Tapos nagpaalam na ako. Laking pasalamat ko noon kay God kasi hinayaan niyang magkita tayo. Kung napaaga lang ako ng labas hindi na kita makakasalubong. Kung doon ako sa dati kong dinadaanan tumuloy, hindi tayo magkikita. Kung sa gilid ng SM ako dumaan, hindi tayo magkakasalubong. Kung pumasok ako ng SM para magbayad, hindi kita makakausap. Ilang araw na kitang gustong makausap dahil baka iniisip mo na galit ako sa'yo kaya hindi ka rin nagtetext sa akin. Binigyan Niya ako ng pagkakataon so that I won't end up a fool. Nung gabi ding iyon, nagtext ka sa akin sabi mo hindi man lang ako naggudnyt. daya." Nireplyan kita na bakit naman ako maggugudnyt eh hindi pa naman ako matutulog. Sumagot ka ulit sabi mo malalim na ang gabi. Pahinga time na. Nagreply pa ako, at tinanong din kita na sabi ko akala ko ba wala kang load. Hindi mo na ako sinagot. Nung matutulog na ako nung gabing iyon, naggood night ako sa'yo. Kagabi, naggoodnight din ako sa'yo nagreply ka sabi mo nytnyt din. tnx. Hindi ko gets kung para saan yung tnx mo. Pero hindi na kita tinanong. Ngayon naman nabasa ko yung msg mo sa fb kahapon, nangangamusta. Nireplyan kita. Pero nakita ko rin yung sinulat mo sa wall ng kapatid mo. Na-touched ako sa pinost mo. Ang sweet mong kuya. Kaya tinext kita, tinatanong kita kung pwede akong magapply bilang kapatid mo tutal naman gusto mo magpaampon sa akin, ako na lang ang ampunin mo. Ayaw mo, ang gusto mo ako ang aampon sa'yo. At nalaman ko nang bawal ka kasi magstay sa tinutuluyan mo ngayon dahil puro pangbabae lang doon. Marami pa akong gustong malaman tungkol sa'yo. Sana mabigyan ako ng pagkakataon. Pakiramdam ko ma-drama rin ang buhay mo. Pero sana, hindi tayo magbago sa isa't-isa. At kung may mababago man, sana to its improvement lang, nothing less. Please... Pero natatakot ako na baka hindi na ako mapagbigyan ng pagkakataon. Huwag naman sana. Please... Natatakot ako na magbago ka. Please, huwag sana.

Alone

Ito nanaman ang panahon na nakakaramdam ako ng pagiisa. Hindi ako nagdradrama dahil lang sa pagaasawa niya. Gusto ko na rin matahimik. Feeling ko naman naka-moved on na rin ako. Kaya ko nang marinig ang mga kanta na dati ay hindi ko pwedeng marinig dahil paiiyakin lang ako. Although, hindi ko pa naman sinasagad ang pagtest sa sarili ko. Hindi ko pa napapakinggan ang theme songs namin. Ayaw ko pa. Mahirap na. Baka magkamali ako. Baka mali ako. At ayoko nang bumalik sa dati kong nararamdaman. I just want to be okay. Ayoko nang balikan yung feeling that I dwelt on dati.

Pero bakit ganun, kung kelan akala ko na wala pala magiging problema kay BT, bakit parang hindi pala mangyayari ang gusto ko. Oo, sabi ko noon hindi ako hihiling ng higit pa sa kung anong nararanasan ko noon, pero iyon ay dahil sa inakala kong hindi na pwede. Pero ngayong alam ko nang pwede pala, bakit parang hindi mangyayari? Bakit parang hindi naman pala ganoon ang intensiyon na? Naguguluhan ako. May mga sinasabi siya, may mga parinig siya pero bakit wala pa ring kunkretong pangyayari? Nadaya ba ako ng mata ko, ng tenga ko, ng damdamin ko? Inakala ko lang ba ang lahat dahil sa kagustuhan kong maka-move on dati? Inimagine ko lang ba ang lahat dahil sa kagustuhan kong may mabalingan? Mali nanaman ba ako ng nabalingan ng atensiyon? Am I going to suffer again? Simula nanaman ba ng cycle? Tatawanan ko nanaman ba ang sarili ko at sasabihang tanga? Pagod na ako... Hindi ko naman siya hinanap. Hindi ko rin hiniling. Hindi ako ang nauna. Hindi ako. Siya ang dumating sa buhay ko. Siya ang unang nagpapansin. Siya ang unang nagpahiwatig. Mali nanaman ba ako? Mali nanaman ba ako?

*knock*

*knock*

"looking for love..."

Pantay-pantay na Karapatan

Minsan may nakausap ako na nagsabi sa akin na karamihan daw sa mga naging karelasyon niya ay mga katulong. Ngayon naman, may narinig ako na comment tungkol sa mga 'standards' ng pakikipagrelasyon. Mula pa noong una ko'ng narinig ang tungkol sa bagay na ito, napaisip na ako. Nung panahon na iyon, ang pagkasabi niya sa akin tungkol sa mga nakarelasyon niya na mga katulong, para bang napakababa nila. Ngayon, naiisip ko, ang mga tulad ba nila na namamasukan bilang kasambahay, guard, janitor, yaya, hardinero..wala ba silang karapatan mahalin at magmahal ng mas 'nakakataas' sa kanila? Magiging nakakahiya ba ang magmamahal sa kanila? Hindi ba sila puwedeng magmahal ng isang propesyunal? Nakakahiya ba kung ang boyfriend ng isang office staff ay isang guard? Bababa ba ang tingin sa isang guro kung ang asawa niya ay isang basurero? Mawawala ba ang paggalang sa isang Manager kung ang girlfriend niya ay isang kasambahay?

Kung oo, ang ibig bang sabihin, ang mga propesyunal ay dapat na makipagrelasyon lamang sa kapwa propesyunal? Hindi sila puwedeng maiugnay sa mga taong hindi kumikita ng above minimum wage? Ito ba ay usaping kita at kakayahan nilang bumuhay ng pamilya (para sa mga lalaki) o ito ba ay usaping estado sa buhay? Kasabay ba ng taas ng posisyon mo sa trabaho, kailangan ay ganoon din ang partner mo? Mas bagay ba sa isa't-isa ang nasa iisang social class? Hindi ba puwedeng magsama ang malalayo ang estado sa buhay?

Ang pakikipagrelasyon ba ay para sa dalawang taong nagmamahalan? O para ba itong 'for public consumption'? May epekto ang bawat kilos natin sa ibang tao, totoo. Pero hanggang saan ang dapat na ikonsidera para masabing inisip din natin ang kapakanan ng mga tao sa paligid natin? Hindi ito usaping moral, at ang tanging pagbabatayan ay ang katayuan lamang sa buhay. Sa huli, ano ba ang mas matimbang, ang nararamdaman mo o ang kahihiyan mo at ng mga taong nakapaligid sa'yo?

Blessing in Disguise

Uwian na kahapon, pero ang lakas ng ulan. Saktong 5:30 nang umalis ako ng opisina kaya alam ko na hindi ko siya makikita. Pagdating ko sa baba, hindi na ako tumuloy dahil sa lakas ng ulan siguradong hindi kakayanin ng maliit kong payong. So bumalik ako sa loob at naghintay ng elevator. Yung elevator sa kanan ko tumigil sa 5th floor on its way down. I was hopeful, naisip ko baka siya na yun. I was anticipating this when the elevator door opened. Siya nga!!! Marami na kaming naipon nung dumating siya pero ako ang unang pumasok sa elevator. Nag-good afternoon siya sa akin pero ang sagot ko sa kaniya "hindi ako makauwi" pero pabulong lang. Nung sinara na niya ang pintuan, sumulyap siya sa akin. Tapos nung paakyat na kami, nakayuko lang siya, kung hindi naman nakasandal siya tapos nakapikit. Tapos siyempre ako naman, tinititigan ko lang siya. Nung makarating na kami sa 7th floor, lumabas na ako. Nararamdaman kong tinitingnan niya ako pero hindi na ako lumingon. Mahirap nang may ibang makakita. Pagpasok ko sa office, pinahiram ako nila madam ng payong. Tapos sabi ko kay Prime, hintayin ko siya sa 5th floor.

Nung pumindot na ako sa elevator, yung kaliwa ang nauuna bumaba. I was a little skeptic na hindi siya yung nandoon. Pero something inside me says it is him who's in there. Totoo nga, siya nga yung nandoon. Sabi niya good evening. Sabi ko 5th floor. Hehehe. Sabi niya "4th floor?" Sabi ko "5th... antok ka na?" "oo.." sabay sandal nanaman siya, kahit na nakatayo siya at hawak niya ang log book niya. Tapos sabi ko "hindi ako makauwi" "sabay na lang tayo" "sige! Hanggang anung oras ka?" "7" "sige, hatid mo ko?" "kasi may payong ka eh, ako wala" Eh nasa 5th floor na kami, so lumabas na ako pero nilingon ko siya "ginamit mo pa ako" sabay tawa. Tawa rin siya. Tapos tumuloy na ako sa Rec. Area.

Habang nasa Rec. Area ako, lalong lumalakas ang ulan. Habang nagpapatila ako ng ulan, I was wondering kung nasaan na siya. Kasi ang alam ko, tig-15 mins lang ang break nila kaya nagtataka ako kung nasaan na siya. 6PM na pero malakas pa rin ang ulan, although unti-unti itong humihina. I thought, baka pinapwesto siya sa kung saan. So tinext ko na si Prime na humihina na ang ulan. So habang hinihintay ko si Prime, dahil nagaayos siya ng gamit niya, nandoon lang ako. Nakatingin ako sa kanang parte, doon sa may playground part dahil doon rin ako sa side na yun umupo. Kung saan ko sinulat ang tula ko kay Noel. 6:10 na yata noon nang biglang may nagsalita sa gawing kaliwa ko "tara na." Pag lingon ko, si Noel nga. Sabi ko "wala ka bang payong?" "wala" "saan ka ba umuuwi?" "Espana" "Eh hindi dapat ulan ang problemahin mo, baha." "Oo nga pala.." Tapos upo siya sa hawakan nung upuan sa may kanan ko. "parang pinanggalingan ko rin... UST". Pause. Tapos inabot ko sa kaniya yung payong. "Balik mo na lang sa akin bukas. Wag mo kalimutan ha sa office yan eh." "Pano ka?" "Meron akong payong, kaya lang kasi cute eh kaya yung ulan kanina, hindi kakayanin. Kaya ayan, basta wag mo kalimutan bukas." "Ang sweet naman. May payong ka ha, baka wala." "Meron ako." "Patingin nga." "Meron, nasa bag ko" "Patingin nga... baka wala." "Meron nga, bakit ko naman ibibigay sa'yo yan kung wala ako di ba" Eh tamang kinuha ko yung cellphone ko sa bag at habang binubuksan ko ang bag ko, sinabi niya ulit na patingin daw kung talagang may payong ako. Kaya pinakita ko. "Dalawang beses ko lang naranasan ang baha sa UST. Pero mababaw lang." "Hanggang saan.. dito?" Tapos ginamit niya yung payong na panturo sa pantalon ko, sa may ankle. "Hindi naman, mababaw lang as in." Tapos sabi niya "ako, 2 beses ko din naranasan ang baha". Yung isang beses daw hanggang hita, tapos yung isa pati daw yung jeep ayaw nang tumuloy babalik na lang. Kaya bumalik na lang din siya. Tapos sabi niya, OT yung partner niya doon sa labas dahil hindi na siya nakapasok. Tapos tinanong ko siya kung paano ba shift nila. Sabi niya 'pag night-shift daw sila, nagli-leave na lang ng Sunday para sa day-shift. "36 hours na nga ako eh. absent yung isa." "ganon? eh anu nga pala ang ginagawa mo pag night-shift ka?" "ganun din" "eh anung niro-rove mo?" "ganun din. mga busted na ilaw...nakabukas na pintuan.." Tapos napunta usapan namin sa nung araw na naghagdanan kami. Sabi ko "ayaw mo nga maghagdanan noon eh." "Pagod na kasi ako.. nakailang balik na ako sa hagdanan. Kung mga dalawa pa lang, ok lang." "fine..." "sumama naman ako maghagdanan ah." "Oo, sa pilitan pa." "gusto ko kasi magelevator tayo." All the while na magkausap kami, kung ano-ano ang ginagawa niya sa akin with the payong. Tapos eh merong isang time na gusto ko siya kurutin rin as ganti sa mga pinaggagagawa niya sa akin. Eh sinasangga niya ako, hinawakan niya kamay ko. Pero binitiwan din niya agad nung binawi ko. Tapos sabi niya sa akin "ang sarap ng trabaho niyo, walang ginagawa. dapat mag-rove ka rin." Tapos habang magka-text kami ni Prime, sabi niya "mam, pwede... bang... mahingi... yung number niyo?" Habang sinasabi niya yan, lumilingon siya sa kanan niya, parang umiiwas ng tingin tapos pa-hina ng pa-hina yung boses niya parang nahihiya. "baket?" "para pag anu, pag kailangan ko ng tulong niyo.." "talaga naman.. ako pa ang tutulong sa'yo.." ngiti siya. "sige, imemorize mo ha." Tapos binanggit ko ng mabilis yung cp number ko. Ngiti siya, "bagalan niyo naman mam" "sige.. 0..9..2.." tawa siya ang bagal naman daw. Tapos sabi niya "0922, eh di sun kayo mam". "Hindi, tao ako." gusto nanaman niya akong kurutin. Tapos sabi niya "smart ako, pero hindi na maganda ang smart ngayon." "eh bakit ka naka-smart" "eh tinatamad akong bumili ng sun eh" "wow, parang ang layo ah." "eh diretso bahay ako mam eh" "parang ang layo ng pagbibilhan mo ah.. ilang hakbang lang ang SM." Then there was a pause.. a rather short one. Pareho lang kaming nakaupo. "kamusta na yung boyfriend niyo...yung nasa abroad ba..?" "sana hindi mo na lang tinanong.. ang bait mo talaga sa akin. Ayun kahapon ko lang nalaman, nag-asawa na daw." "pagkatapos ng lahat ganun lang? siya yung nasa abroad di ba.." "davao lang yun." "ah dun siya in-assign?" "oo" "sorry.." "ang dami kong nasayang na luha sa kaniya. Ewan ko ba, nung nalaman ko kahapon, ni hindi ako maiyak." "galit na?" "hindi." "hindi ako galit sa kaniya. lam mo, bihira lang akong magalit. Pero nakakatakot." then I elaborate a bit sa galit...

Pero ang hindi ko makalimutan, at ang pinakakinakikiligan ko... marahan niya akong kinurot sa pisngi. Sa kanan. Yung ang gamit lang niya eh yung likod ng daliri niya, pero hindi naman niya diniinan, kaya parang ang nangyari eh, hinaplos lang niya ang pisngi ko. Pero before pa niya magawa iyon, nakatingin kasi kami sa isa't-isa so alam ko na na yun ang gagawin niya pero hesitant ako. At feeling ko hesitant din siya kasi ang tagal bago tuluyang dumampi ang kamay niya sa mukha ko. Pero ang isa pang lalong nakapagpa-kilig ay yung tingin niya sa akin habang nilalapit niya ang kamay niya sa mukha ko. Ang lambing. Yun bang parang halong tuwa at hanga. Hahahaha. Tapos nabanggit niya sa akin na isang oras siyang walang ginagawa kapag ganung oras na. Dahil 'pagkatapos niya sa elevator, maghihintay na lang siya ng 7PM. Tapos nung mga 6:35 niya, sabi niya "tara.. dun na tayo sa baba." "huh? eh bakit kailangan kasama mo pa ako." sabi ko ng patawa. Tawa rin siya "sige, ok ka lang diyan?" "yup." "Anung oras ang pasok mo bukas?" para maibalik niya ang payong. "9 to 5:30. dalhin mo na lang sa breaktime." "11:30?" "12:30 to 1:30" "hindi ba 12?" "hinde." "grabe naman iyon, lipas gutom." hindi naman. tsaka mabait si boss, minsan kahit wala pang 12:30 pinapakain na niya ako." "so, bukas idadaan ko lang ito." "oo, katok ka lang." "bye.." kinawayan ko siya tapos umalis na siya.

Pag baba namin ni Prime, tamang-tama paalis na siya galing sa reception. Pero feeling ko nakita niya ako, kasi nahagip din ng mata ko siya. Tapos bumalik siya, kinausap niya yung guard sa entrance, but somehow, I feel like sinadya niyang bumalik. Then halos magkasabay kami sa entrance, palabas. Pero pinauna niya kami, pero hindi ko siya tinitingnan kunwari super busy kami ni Prime. Tapos lumabas siya, pero feeling ko talagang lumabas lang siya para tingnan kami maglakad palabas. I can feel his eyes on my back kasi. At hanggang ngayon, naaamoy ko pa ang pabango niya. Yung parang powder fresh na scent. Pero hindi overpowering. Tsalap. Hahaha.

Ayun. Tapos kaninang umaga, saktong bumaba ako, nakita ko siya, nakalimutan niya yung payong. Pasaway. Bukas na lang daw. Pero ayos lang. Masaya ako. Masayang-masaya ako.

Thanks Bibo

Inis na inis ako kay Bibo kanina. Uwian na kasi pero hindi pa ako makaalis dahil nagpapatulong siya. Although, in all honesty naman, hindi naman niya solely kasalanan. Kaya lang, sumisingit pa siya ng part ng explanation niya kung bakit hindi niya maintindihan yung interview. Ok lang naman sana, kasi kahit ako, nahirapan ako maintindihan yung sinasabi nung tao sa video, because of the poor sound quality. Kumbaga, gusto kong sabihin sa kaniya na let's just get this over and done with so that I can now go home. You have to understand, today is Friday, last day ko na makita si Noel dahil next week, night shift na ulit siya. Gusto ko lang ng pabaon. Although hindi naman sure na makikita ko siya, feeling ko you are ruining with my chances. Hindi ko na siya nakita kahapon, so kahit papaano sana gusto ko siyang makita ngayon. 5:40 pasado na yata ako nakalabas ng office. Pagdating ko sa elevator, tamang-tama malapit na sa floor namin yung elevator. I am anticipating kung makikita ko siya. Pero wala siya eh. Yung elevator naman sa kabila, yung right side, nasa tuktok pa. Habang pababa yun, nagdasal ako na sana makasabay ko si Noel. Although skeptic na ako kasi usually, 5:30 ko siya nakakasabay sa elevator.

To my surprise, true enough, nandun nga siya! Shet. Talagang hanggang ngayon, kinikilig ako. He was surprised also. He mumbled something when I entered the elevator which is quite inaudible. Kaya I think he was also taken aback. I think he said good afternoon. Well, since medyo maraming tao sa elevator, tumabi na lang ako sa kaniya. Hahaha. I pretended to read my King Tut book pero ang totoo, pinakikiramdaman ko siya. Patay malisya kami. Parang wala lang. Pero gusto ko sana siyang asarin kasi parang wala siyang kagana-gana. Then, pagdating namin sa 4th floor, may isang girl, yung nakatayo directly sa likod niya ang lalabas. So, tumayo si Noel to allow the girl to pass. Since, ayaw kong masiksik, lumabas din ako para makalabas yung girl. Nung pagpasok ko ulit, nakita kong naka-ilaw lahat ng floors mula 3rd hanggang 1st floor. So dun ako sa likod niya tumayo. Siyempre, habang nasa likod niya ako, ito na ang chance ko. Tinitigan ko likod niya. Tapos nakita ko may nakasukbit na parang revolver sa holster niya. Tapos may nakita akong pamaypay na maroon na nakasukbit sa likod niya. Being playful as I am, gusto ko sana kunin. Pero may dalawa pang tao sa elevator kaya hindi ko ginawa. Plus, alam kong may security camera sa elevator. I don't want to get both of us into trouble. At ayaw kong ma-assign siya sa ibang lugar.

Habang pababa na kami sa 3rd floor, sabi niya "ang daming station noh, mula 3rd, 2nd humihinto. Ang tagal." Sabi ko, "hindi naman masyado." Tapos,since ayaw ko mahinto ang paguusap namin, sabi ko "bakit ikaw ang nandito?" may sinabi siya pero hindi ko naintindihan. Pero alam ko na kung bakit. Tinanong ko lang para may mapagusapan kami. Hehehe. Tapos nung nakarating na kami sa 1st floor, nalito ako. Kasi yung isang guy, hindi kaagad lumabas, eh hinihintay ko siyang mauna. Tapos nung finally lumabas na yung guy, sabi ko "akala ko hindi pa eh". Bago ako tuluyang lumabas, I said "thank you". Tapos nung lumabas na ako, labas na rin siya. Lilipat yata siya sa kabila. Nakalabas na ako ng entrance nang sumigaw siya "ingat mam". Nilingon ko ulit siya at nginitian tapos i mouthed "thank you" to him. Ngiti lang siya. Then I went ahead.

Kaya ayun, kahit na nabuwisit ako kay Bibo, I have to thank him for delaying me. Kung hindi niya ako pina-stay, eh di sana wala akong pabaon. Pero ang laking pasasalamat ko talaga kay God. Pinagbibigyan Niya ako. Sana hangga't healthy pa ito, pagbigyan Niya rin ako. Gusto ko lang ma-retain yung ganito sa amin ni Noel. I will not ask for more than this. I am already satisfied yung makausap ko siya, ngitian niya ako.. Gusto ko pa rin gawin yung mock interview. Pero wala pa akong concrete plan, at hindi pa ako nakakaramdam ng strong urge. Kaya standby muna. Gaya ng sabi ko, kung iyon ang dapat na mangyari, the opportunity will arise on its own perfect timing.

Sa ngayon, maraming maraming salamat po Lord. Hay nako. Kung ganito ba naman parati ang mangyayari pagkatapos akong buwisitin ni Bibo eh di ok lang, di ba. Sarap talaga.