skip to main |
skip to sidebar
Maraming salamat sa'yo. Binati mo ako nung 14. Late man ng isang araw, masaya ako. Salamat sa pagkumpleto mo sa birthday ko. Hindi ko alam kung alam mo, o kung nararamdaman mo pero yung isang bati mo na iyon, nahigitan ang kung ilang pagbati na natanggap ko noong 13. Kung meron man akong narealize noong araw na iyon, eh siguro kung ano ka sa akin.
Tanong ko nga kay Prime, bakit 'pag kay Boy Toy, kinikilig ako. Pero bakit 'pag ikaw nanlalamig ang mga palad ko, nanginginig ang mga kamay ko at nagpapalpitate ang puso ko? Simple lang ang sagot ni Prime, Iba talaga 'pag mahal mo. So I guess all my efforts are going to waste? Pero 'wag kang magalala, hindi ko babaunin ang bati mo na iyon. Sapat na yung isang araw lang na iyon. Tama na na naging masaya ako nung mismong araw na iyon. Hindi ko pwedeng dibdibin ang mga sinabi mo para hindi ako umasa at maghintay sa wala. Para hindi ako masaktan. Salamat sa isang araw. Salamat sa pagbati.
Birthday ko ngayon.. hindi mo ako binati.. I kept on hoping na sana maalala mo man lang akong batiin kahit na alam kong hindi mo gagawin. Akala ko, tuwing that time of the month lang kita naalala dahil sa hormones. Pero alam mo, kahit ngayon, namimiss kita. Naaalala kita. Kahit na may Boy Toy na.. alam mo ba na ikaw pa rin? Kahit na pinipilit kong maging ok na, alam mo ba naiisip pa rin kita? Umiiyak ako ngayon.. kasi gusto ko tayo pa rin. Kasi gusto ko maging masaya kasama ka. Sana may lakas ako ng loob na ipabasa sa iyo ang mga nandito. Pero naisip ko, kung ipabasa ko nga sa'yo 'to.. may mababago ba? Babalikan mo ba ako? O deadma lang? Alam mo, masakit pa rin kahit na isang taon na ang nakakalipas. Kahit na meron nang Boy Toy. Akala ko maloloko ko sarili ko na ok na ako 'pag nadivert na ang atensyon ko. But guess what? I had the shock of my life when I realized that I am still craving for "us". May kirot pa rin sa puso ko.. Masakit pa rin. Ibig ba sabihin noon, mahal pa rin kita despite of all my efforts? Niloloko ko lang ba ang sarili ko na kaya kong maka-move on?
Sabi ko kanina, ayaw kong malungkot, kasi birthday ko. Sabi ko kanina ayaw kong umiyak kasi birthday ko. Pero malungkot ako ngayon.. Umiiyak ako.. kasi birthday ko... At wala ka sa tabi ko.
Mahal pa rin kita.. Tayo na lang ulit?
Namimiss nanaman kita. Umiiyak nanaman ako. Hindi ko nga alam kung hormonal change lang ba itong nararanasan ko eh. Minsan may mga gabi na ayaw ko matulog kasi kapag nakahiga na ako naiisip kita. Kapag wala akong ginagawa, my mind would always wander towards you. Kapag mag-isa na lang ako sa kwarto ko, ang lungkot. Sobrang lungkot. Noong tayo pa kasi, sa tuwing magkausap tayo sa cellphone, nakahiga ako sa kama. Bihira kitang kausap na wala ako sa loob ng kwarto. Kaya alam mo kung anong ginagawa ko para hindi ko maramdaman yung lungkot? Gabi-gabi, iniimagine ko katabi kita sa pagtulog. Tulad ng "ginagawa" natin noon. Nagkukunwari tayo na magkatabi tayong matutulog. Ganon pa rin ang ginagawa ko ngayon. Nagkukunwari, nag-i-imagine na katabi kita at kayakap mo akong matutulog. Doon lang kasi kita puwedeng makasama, sa isip ko lang.
Naalala ko noon, nung bata pa ako, hindi ko kailangan mangulit o humingi man lang ng kahit na ano. Titigan ko lang ang isang laruan sa mall, o hipuin ko lang ang isang bestida sa department store, bibilhin na kaagad at iaabot na lang sa akin.
Ibang-iba sa pinagdadaanan ko ngayon.
Ilang beses na akong nagmamakaawa sa Diyos. Ilang beses na akong nakiusap sa Kaniya pero hindi pa rin Niya ako pinagbibigyan. Ngayon ko napatunayan, kahit pala maraming hindi magagandang nasasabi tungkol sa ex ko ang mga tao, mahal ko pala siya. At bale-wala pala talaga sa akin ang mga puna nila.
Oo, kahit pa sabihin nila na bakla ka. At sabihin mo sa akin na naguguluhan ka na parang nag-a-identity crisis ka, mahal kita.
Mahal pa rin kita. Sana alam mo yun.
Kahit ano ka pa, mahal kita. At tanggap kita. Sana bumalik ka na sa akin. Mahal na mahal kasi kita. Hindi ko magawang lubos na maging masaya.
Dahil wala ka. Balik ka na sa akin please.
Atom Feed (xml)